Zeg je het of zeg je het niet? Wat zou jij doen?

Zeg je het of zeg je het niet? Wat zou jij doen?

Anders zijn, standaarden en metingen

Iemand die anders is dan de standaard die de maatschappij voorop stelt, wijkt af van de norm. We meten ten op zichten van een maatstaf, een lat die we ergens neergelegd hebben.

Je ervaart het misschien niet maar de sociale druk om hieraan te voldoen is groot. Voldoe je, dan is er niets aan de hand. Je valt niet op.

Wat gebeurt er als je vertelt over jouw anders zijn?

Als je vertelt dat je anders bent, sta je beter sterk in je schoenen zodat je het hoofd kan bieden aan alles wat volgt op deze bekentenis. Het maakt niet uit of het gaat om een grote of kleine beperking.

Dit principe vergelijkbaar is voor elk label, elke handicap of afwijking! Laat mij als voorbeeld nemen, iemand die net hoort dat hij een beelddenker is.

Medaille met 2 kanten

Als je hoort dat je beelddenker bent, kan dan in eerste instantie een opluchting zijn. Eindelijk weet je wat er met je aan de hand is. Je bent anders maar OK en er zijn nog mensen zoals jij! Je gaat zoeken naar oplossingen voor jouw aangeleerde vaardigheden waardoor tijd en energie vrij komt om jouw unieke talenten te laten zien. Want ondanks je “beperkingen”, om het zo oneerbiedig te noemen, heb je in alle geval ook unieke kwaliteiten. Kwaliteiten waar “normale mensen” dan weer minder goed in zijn.

Beelddenkertip Numentum beelddenkers zijn als een kameleon

Als onbewuste beelddenker ben je doorheen de jaren een kampioen geworden in het jezelf aanpassen. Jezelf aanpassen zodat je niet opvalt wat je extra tijd, inspanning en energie kost om hetzelfde resultaat te behalen.

Je staat minder in je eigen kracht omdat je meer aangeleerde vaardigheden dan natuurlijke talenten kan gebruiken. Je voelt je sneller onzeker in de omgeving. Als deze situatie al een tijdje aanhoudt, dan is vertellen dat je beelddenker bent moeilijk omdat jij de omgeving als onveilig of vijandig ervaart. 

Anders zijn

Ben je anders dan word je al snel beoordeeld en krijg je een etiketje of label. Vaak reageren mensen negatief op anders zijn:

  • Weer zo iemand die denkt dat hij anders moet behandeld worden, eentje met privileges.
  • Jij denkt toch niet dat ik die “rotklussen” voor jou ga doen? Iedereen is hier gelijk voor de wet!
  • Ooh wat erg, ga je dit werk nog wel kunnen? Zou je niet beter een makkelijkere job gaan zoeken?

Allemaal reacties die pijn doen en de persoon in kwestie dieper de put in duwen.

Dit is de keerzijde van de medaille: Je dient jezelf bij het naar buiten komen met je “anders zijn”, heel kwetsbaar op te stellen. Je geeft jezelf letterlijk bloot. Niemand is graag anders.

Zeg je het toch, dan ga je een aantal dingen anders (mogen) doen. Wat collega’s kunnen aanzien als het krijgen van privileges. Het gevolg is dat je anders bekeken wordt.
Sommige labels of etiketten zijn onbekend. Anderen hebben een negatief imago of boezemen angst in. Misschien ook afgunst voor de “toegekende privileges”. Voor de ene lijkt het een gunstmaatregel, terwijl het voor iemand die anders is, broodnodig kan zijn om te kunnen functioneren.

Erkennen van anders zijn, is de start van een persoonlijk rouwproces

Zodra je weet dat je een beelddenker bent (of gelijk welk ander etiket je krijgt net zoals iemand die te horen krijgt dat hij ongeneeslijk ziek is), start een proces van rouw en aanvaarding. Het betekent afscheid nemen van een aantal zaken, dingen waarvan nu zwart op wit komt te staan dat je ze nooit zal kunnen.

Denk bijvoorbeeld aan die persoon met dyslexie. Zo iemand zal nooit het Groot Dictee winnen. Je kan daar wel van dromen, maar de kans is zeer klein dat je dit ooit gerealiseerd krijgt.

Ja, er zal een periode zijn dat je verwacht of eist dat anderen zich nu aan jouw gaan aanpassen. Als je jezelf jarenlang hebt aangepast, is dat heel normaal. Alleen, dan eis je dat anderen zich gaan aanpassen. Het “systeem van aanpassen aan“ blijft behouden, het verschuift naar de anderen. Dit is op lange termijn even onhoudbaar als de huidige situatie.

Beelddenkertip Numentum model Kübler-Ross om anders zijn te aanvaarden

Voorbij het anders zijn, liggen de mogelijkheden!

Iedereen is verschillend. Als je de onderlinge verschillen gaat erkennen en waarderen, dan worden het ”team-troeven” in plaats van afwijkingen.

Wat zou het fijn zijn als we gaan starten vanuit die verschillen om teams samen te stellen. Om iedereen zoveel mogelijk te laten werken met zijn of haar talenten zodat teamleden elkaar versterken en aanvullen. Waar we nu van iedereen dezelfde vaardigheden verwachten en de lat voor iedereen even hoog leggen.

“Er is van iedereen een hoek af”
Luc Dewulf

Uit de kast komen?

Laatst vroeg iemand mij: “Als ik het goed begrijp, is uitkomen dat je beelddenker bent, net zoals uit de kast komen? Dat is dan toch simpel op te lossen?”

Ja, op voorwaarde dat je dit in een veilige en respectvolle omgeving kan doen die hiervoor openstaat. Jammer genoeg is het nu vaak nog niet evident om “anders zijn” openlijk te vertellen.

Maar laat ons bij onszelf beginnen. Ik nodig je uit om dit door te trekken naar “alle andere labels”, denk dyslexie, AD(H)D, hoogbegaafdheid, hoogsensitiviteit of autisme; maar het geld net zo goed voor een andere huidskleur, fysieke of mentale beperking, religie, …

Sta open voor iedereen die zich kwetsbaar durft opstellen, ongeacht of het nu gaat over grote dingen als anders zijn, of hele kleine dingen zoals een flater die je net begaan hebt. Door een open en verdraagzame sfeer te creëeren, zal het makkelijker worden “anders zijn” bespreekbaar te maken.

 

Meer weten?

Elk begeleidingstraject begint met een kennismakingsgesprek.

 

Dit artikel is geschreven door Saskia Smet.

Bron afbeeldingen: Numentum & Pixabay

Geen reactie's

Geef een reactie