Beeld & geluid kloppen niet = stress & chaos voor beelddenkers

Beeld & geluid kloppen niet = stress & chaos voor beelddenkers

Welkom bij deze eerst videoblog van Numentum, voor beelddenkers op het werk.

 

 

 

Ik kreeg onlangs een vraag van Anneke.

Anneke vroeg mij: ”Wat als je merkt dat wat je ziet en wat je hoort, bv tijdens een vergadering, niet altijd klopt.
Ik merk voor mezelf daarbij een patstelling: aan de ene kant weet ik dat wat ik waarneem klopt en dat wat ik zie bij anderen niet klopt (woorden/houding), maar als ik het aankaart(te) is de reactie dat wat ik waarneem niet klopt. Vroeger ging ik ervan uit dat zij gelijk hadden, wat tot problemen leidde, maar hoe kun je zoiets aankaarten op een manier die positief en opbouwend is, maar tegelijk hun de ogen opent voor wat ik bedoel te zeggen?
Tot sover de vraag van Anneke.

Wat gebeurt er op zo’n moment met een beelddenker?
Zo’n situatie creëert stress en frustratie en dan worden beelddenkers emotioneel.
Zoals Anneke zelf ook al aangaf, is vaak jouw eerste reactie als beelddenker te gaan twijfelen aan jezelf.
Maar laat ons er in dit geval vanuit gaan dat je geen twijfels hebt over wat je ervaart. ’t te zeggen dat je weet wat er in deze situatie niet klopt.

Beeldenkers zijn chaotisch als ze iets willen vertellen of iets willen aanbrengen en uiteraard word je dan niet gehoord.

Wat je wil, is nuchter en feitelijk aangeven wat je ervaart in deze bewuste situatie. Objectief weergeven wat er speelt als een neutrale waarnemer zonder enige vorm van persoonlijke emotie en zonder de andere persoonlijk te willen aanvallen.

Dus de eerste stap is om een duidelijke scheiding te maken tussen wat bij jou een emotionele reactie uitlokt en de feiten.
Ik pak dit zelf aan door als toeschouwer naar de situatie kijken en dus afstand te nemen.
Voor de mensen die de Muppetshow nog kennen, ik zet me op het balkon tussen Waldorf en Statlin. Ik bekijk vandaar de situatie opnieuw. Het is als het ware alsof ik naar een toneel voorstelling zit te kijken waarin ikzelf als acteur meespeel.

In een volgende stap ga je dan als neutrale waarnemer aan je collega of partner vertellen, wat je ervaart, zodat de ander begrijpt wat je wil vertellen maar zonder het gevoel te willen geven dat jij de andere persoon wil aanvallen of in zijn ongelijk stellen.
Vergeet niet dat deze persoon de zelfde situatie ervaart vanuit een andere hoek of perspectief.

Een goede basismethode om dit aan te pakken is via de technieken van de geweldloze of verbindende communicatie. Het model van Marshall Rosenberg.

De cruciale factoren in het slagen van dit gesprek zijn:
In een eerste stap ga je nuchter en zakelijk vertellen wat je ziet of hoort zonder persoonlijke emoties, dus die laat je allemaal achterwegen.
En in een tweede stap ga je het verhaal zo objectief mogelijk vertellen, zodat de ander zich ook niet persoonlijk aangevallen voelt.

Anneke, laat even weten of dit een antwoord is op je vraag.

Heb jij ook een vraag?

Aarzel dan niet om ze onderaan deze videoblog te stellen. Wie weet, komt ze in een van de volgende artikels of video blogs aan bod komen.

Ik ben Saskia Smet.
Ik begeleid met Numentum gedreven mannen en vrouwen die beelddenker zijn.
Ik leer hen hoe ze zichzelf kunnen blijven in een lineaire georganiseerde wereld, zodat ze hun beelddenkerstalenten maximaal kunnen gaan inzetten om meer resultaten te behalen met minder moeite en vooral minder stress zodat ook zij hun steentje kunnen bijdragen aan de resultaten van hun team of organisatie.

 

Deze video & artikel zijn gemaakt en geschreven door Saskia Smet

Bron afbeeldingen: Numentum

6 Reactie's
  • Linda
    Geplaatst op 16:20h, 21 mei Beantwoorden

    Dat klopt. Dat is ook de reden dat ik er bewust voor kies om geen contact te willen met mensen die niet oprecht zijn. Je ziet/ voelt het gewoon als mensen niet eerlijk zijn of je voelt het wanneer ze een blokkade hebben. Dit vind ik persoonlijk erg interessant, maar ik maak geen vrienden als ik iedereen daar maar op ga aanspreken. Bovendien is het vermoeiend iedereen maar te willen helpen, zoals ik dat persoonlijk heb. Dus als het even kan ontloop ik deze mensen liever.
    Het is een soort zelfbescherming, omdat je een bepaalt gevoel nou eenmaal niet altijd in woorden of feiten kan beargumenteren. Jezelf Aanpassen of heel voorzichtig iets ‘ opengooien’ in een vergadering zou het verstandigst zijn.
    Al hoewel ik dat persoonlijk best lastig vind, want je cijfert je eigen kwaliteiten weg. Ze worden niet gezien. Dat heeft weer het gevoel dat je niet helemaal jezelf kan zijn en daardoor niet helemaal happy.

    Ik heb nu twijfels of ik dit bericht moet plaatsen of niet, omdat het een stukje van mezelf is… Maar ik doe het toch! Misschien bied het nog wat bevestiging voor andere mensen..

    Groetjes Linda

    • Saskia Smet
      Geplaatst op 20:40h, 21 mei Beantwoorden

      Dank je wel Linda, voor deze waardevolle persoonlijke inzichten !

  • GR
    Geplaatst op 11:16h, 05 mei Beantwoorden

    Ik vindt het voorbeeld van het eerst videoblog van Numentum met het voorbeeld van Anneke niet duidelijk genoeg wat het probleem is:

    Anneke vroeg mij: ”Wat als je merkt dat wat je ziet en wat je hoort, bv tijdens een vergadering, niet altijd klopt.
    Ik merk voor mezelf daarbij een patstelling: aan de ene kant weet ik dat wat ik waarneem klopt en dat wat ik zie bij anderen niet klopt (woorden/houding).

    Geef een voorbeeld, dat weet je waarover het gaat.

    • Saskia Smet
      Geplaatst op 20:25h, 06 mei Beantwoorden

      Dank je voor je reactie.
      Als je het voorbeeld van een vergadering neemt, dan is het probleem dat wat je hoort zeggen of beslissen niet altijd klopt met de lichaamshouding of body language van de persoon in kwestie.
      De meeste mensen zullen dit niet opmerken en enkel verder gaan op wat gezegd wordt.
      Een beelddenker neemt beiden waar, en gaat dit als een geheel verwerken waardoor verwarring ontstaat: wat de beelddenker hoort, klopt niet met wat hij ziet en dus is het niet duidelijk wat er nu beslist is of wat er gaat gebeuren.

Geef een reactie