Connecteren & verbinden: hoe doet een beelddenker dat?

Connecteren & verbinden: hoe doet een beelddenker dat?

Verbinden en connecteren

Stel je vertelt je projectidee aan een beelddenker en krijgt spontaan een hele waslijst bijkomende ideeën of contacten zonder dat je er om gevraagd hebt. Soms helpt dit je vooruit en kan je het verbinden, soms kan je er geen touw aan vastknopen.

 

Hoe komt dit?

Beelddenkers zien het volledige plaatje. Ze hebben heel snel een duidelijk overzicht van het geheel als iemand hen iets verteld, zoals bijvoorbeeld een projectidee. In sommige gevallen zien ze zelfs verder dan de projecteigenaar op dat moment kan zien.

Beelddenkers gaan direct de nieuwe info verbinden met de kennis die ze reeds hebben opgeslagen in hun brein. Kennis kan informatie zijn die ze ooit ergens geleerd, gehoord of ervaren hebben. Het kunnen ook contacten zijn, ‘t is te zeggen mensen uit hun persoonlijk netwerk of omgeving.

Hij/zij ziet het plaatje wel, maar kort en bondig uitleggen zodat de ander het beeld volledig begrijpt … daar knelt het schoentje vaak.

Vorige week was ik 2 dagen op het World Creativity Forum georganiseerd door Flanders DC. Zo’n congres is de ideale gelegenheid om te netwerken en nieuwe mensen te ontmoeten maar ook een fijn weerzien met oude bekenden. Het luisteren naar boeiende sprekers en alles wat er rondom de “arena” te zien en te beleven valt, geeft bergen inspiratie.

Tijdens een van de netwerkmomenten stond ik met een groepje te luisteren naar Jan die ons de vooruitgang van zijn project vertelde. Het kwam onmiddellijk bij mij op dat Lena, een dame uit mijn netwerk hem vermoedelijk ook vooruit zou kunnen helpen. Helaas, even snel uitleggen waarom dit zo is, lukt niet als ik zelf in mijn beelddenkerskant zit. Het gaat gewoon niet om vlug kernachtig te verwoorden welke verbinding ik zie en waar de toegevoegde waarde kan zitten.
Toeval of niet, de volgende dag zaten Jan en Lena naast elkaar in het publiek. Op dat moment was de introductie en de connectie een fluitje van een cent: ze aan elkaar voorstellen was voldoende om de verbinding duidelijk te maken.

 

Waarom is dit zo lastig voor een beelddenker?

Zoals gezegd, beelddenkers zien het volledige plaatje voorbij flitsen aan een snelheid van 32 beelden/sec. Snel de juiste woorden vinden om kort en bondig talig het verhaal te vertellen, is lastig.
Er zijn denk ik ook nog andere aspecten:
Dikwijls is datgene wat de beelddenker in zijn hoofd ziet al een stap verder in het proces dan datgene wat verteld wordt. Het is ook mogelijk dat hij/zij het project vanuit een totaal andere hoek bekijkt. Zolang de verteller, in ons eerste voorbeeld de eigenaar van het projectidee, dit niet beseft, zal hij de interventie van de beelddenker in de context niet begrijpen. Anderzijds, als de beelddenker zich hier ook niet van bewust is, kan hij/zij gefrustreerd geraken en zich niet erkend voelen.

 

Hoe kan je dit voorkomen?

Communicatie is de sleutel !
Stel vragen om duidelijk en helder te zien vanuit welke hoek de ander de situatie bekijkt. Ga niet uit van je eigen vooronderstelling uit dat de beelddenker op hetzelfde moment naar dezelfde proces stap kijkt. Herhaal wat je hoort in je eigen woorden om af te toetsen of je op dezelfde golflengte zit.

 

Elk begeleidingstraject begint met een kennismakingsgesprek.

 

 

Dit artikel is geschreven door Saskia Smet

1Reactie

Geef een reactie