Herken je deze rollercoaster?

Herken je deze rollercoaster?

Rollercoaster & beelddenker: waar zit het verband?

Het verschil tussen beelddenken en begripsdenken, komt snel naar boven als je mensen vraagt waar ze aan denken bij het “concept STOEL”.

De ene gaat aan het „talige” woord of letters denken, de andere maakt een oneindig aantal associaties bij het horen van het concept STOEL.
Zoals je kan zien, gaat het over een 3-dimensionaal totaal beeld, inclusief geuren en kleuren, ervaringen die bij elke van deze “specifieke stoelen” hoort.

 

 

Numentum beelddenker & begripsdenker waar zitten de verschillen?

 

 

Stel dat een beelddenker geraakt wordt door een iets …

Wat geldt voor „concepten”, is ook waar voor gebeurtenissen.

Onze beelddenker neemt onbewust en op elk moment, de volledige situatie of omgeving op. Elk onderdeel wat daar aanwezig is.
Met andere woorden alles wat er gebeurt, tastbaar en niet tastbaar wordt opgenomen en verwerkt om het totaal beeld voor ogen te krijgen.

Beelddenkers nemen alles waar en gebruiken al hun zintuigen om dit beeld te vormen: hun ogen, oren, gewaarwordingen of sensaties, dingen die in de lucht hangen, hun eigen emoties net zoals de emoties van anderen en alle dingen die er op dat moment in de omgeving aanwezig zijn. Het wordt gezien als één geheel zonder onderscheid. Dit alles behoort bij het totale plaatje !

Je zou kunnen zeggen dat ze totaal opgaan in de beleving van alles wat er op dat moment is. dus … ook die dingen die niet uitgesproken worden, die niet gezegd worden.
Dit kunnen zowel de leuke als de negatieve zaken zijn. Denk bijvoorbeeld aan een vergadering of team event op het werk of in de klas; een woordenwisseling of een fijn gesprek thuis.

Beelddenkers kunnen totaal opgaan in de ervaring. Ze lijken er zelf integraal deel vanuit maken.

 

Hoe ervaart een beelddenker dit zelf?

Beelddenkers ervaren dit als meegesleurd worden in een emotionele rollercoaster.
Ze weten vaak zelf niet wat hen overkomt. Het gebeurt dikwijls zonder dat ze er erg in hebben.

Ze ervaren elementen uit het totaal beeld, die niet kloppen met de rest van het plaatje. Hierdoor geraken ze volledig van streek.
Aangezien ze zelf volledig opgaan in het totale beeld, is het voor hen zo goed als onmogelijk om te duiden wat er mis is. Ze kunnen moeilijk aanwijzen waar het element zit dat hen zo emotioneel maakt, wat hen in deze situatie zo raakt.

 

Een vat vol emoties

Een beelddenker kan het ene moment super blij en enthousiast, het andere moment zijn ze verdrietig en compleet down. Deze switch kan gebeuren in een fractie van een seconde.
Ze worden letterlijk overmand door emoties die zeer extreme vormen kunnen aannemen.

 

Zitten ze op de rollercoaster?

Zijn ze over-strest?
Dan is het moeilijk om er nog een gesprek mee te voeren. Soms lijken ze ook fysiek zo geraakt te zijn dat ze compleet instorten. Dit laatste kan gepaard gaan met hevige (psychosomatische) klachten.

Ben je als beelddenker dan extreem blij en uitbundig?
Daar zullen de meeste mensen niet zo’n moeite mee hebben. Hooguit zal je omgeving zo’n uitbundige extreme reactie als ongepast bestempelen.
Ben je echter als volwassen beelddenker verdrietig en down voor iets wat andere een futiliteit vinden?
Dan komt daar meestal wel direct reactie op van je omgeving en gaat men je aanmanen niet zo sentimenteel of flauw te zijn. Terwijl jij zelf als jouw realiteit van dat moment, die waanzinnige rollercoaster ervaart.

beelddenken & emoties = rollercoaster

Vicieuze cirkel?

Hoe kom je uit dit soort situaties als beelddenker?
Hoe kan je als buitenstaander een beelddenker echt helpen op zo’n moment?

In de eerste plaats door hun realiteit te (h)erkennen als hun realiteit. Dit is wat ze ervaren op dit moment. Dit is hun waarheid.
Erkennen betekent niet het gedrag goedkeuren en hun realiteit aanvaarden als De enige echte waarheid!
De erkenning geeft ruimte en lucht om die hevige eerste emotie al wat te laten wegebben. Het is de eerste stap om uit de vicieuze cirkel te geraken.

Ben je een beelddenker en zit je in de vicieuze cirkel?
Dan is de erkenning naar jezelf toe dat deze emotie er is en mag zijn, de eerste stap. Durf hulp vragen voor de volgende stap, want dit helpt je om er sneller terug uit te geraken.

 

Hoe verder?

Stel als buitenstaander zonder enige vorm van oordeel, zoveel mogelijk nieuwsgierige vragen zodat je begrijpt wat hen in deze situatie heeft gebracht. Hoe onnozel het verhaal ook in jouw oren klinkt, stel jouw oordeel uit!

Dit brengt vaak rust. Het helpt hen om hun gedachten chaos te ordenen.
Hierdoor kan een beelddenker je laten meekijken vanuit zijn of haar perspectief. Ze kijken vaak vanuit een totaal andere hoek naar een situatie dan de meeste mensen om hen heen.

Zodra je een duidelijk beeld hebt van datgene wat er speelt (zonder oordeel of advies van jouw kant!), herhaal dan in jouw woorden wat je begrepen hebt.

In een volgende fase, nodig je deze beelddenker uit op dezelfde manier naar jou te luisteren. Zonder oordeel om te begrijpen hoe jij tegen deze situatie aankijkt.

Vraag om wat hij of zijn van jou begrepen heeft te herhalen in de eigen woorden.
Doe die moeite en je zal merken, dat er een hele wereld voor je open gaat.

Meestal ontstaat er door deze oprechte interesse in de andere persoon, spontaan verschillende mogelijkheden om de situatie te veranderen of te herkaderen. Wat er speelt, wordt duidelijk. De behoeften van elke partij worden duidelijk.

De emotie en de gebeurtenis die voor een beelddenker als één geheel worden gezien en ervaren, worden uit elkaar gehaald. Doordat ze dit als een geheel ervaren, voelen ze zich verantwoordelijk voor een onderdeel van het geheel waar ze niet verantwoordelijk voor zijn.

 

Meer weten lezen?

Kom jij van Venus, van Mars of van een totaal andere planeet?

Drama Queen & Koele Kikker op het werk?

 

Herkenbaar?

Laat gerust je reactie hieronder na!

 

Dit artikel is geschreven door Saskia Smet

Bron afbeeldingen: Numentum – Pixabay

 

Elk begeleidingstraject begint met een kennismakingsgesprek.


 

2 Reactie's
  • Ilse Schorrewegen
    Geplaatst op 10:10h, 22 maart Beantwoorden

    Saskia,

    Geweldig herkenbaar artikel…voor mij heeft het inzetten van de principes van Verbindende Communicatie – gebaseerd op Geweldloze Communicatie – heel veel goeds gebracht: je leert empathisch je eigen gevoelens herkennen en benoemen, je ontdekt de behoeften die er achter die gevoelens schuilen en kan vervolgens een verzoek aan jezelf formuleren.
    In veel gevallen is dat verzoek aan mezelf: toets af of datgene wat jij nu ervaart ook is wat anderen bedoelen, stel vragen. Exact wat jij suggereert.
    In sommige gevallen is dat verzoek: creëer nu ruimte en rust voor jezelf, trek je even terug uit deze omgeving, ga hier weg. Soms lukt me dat door een korte powernap te doen, soms door een korte wandeling naar buiten tijdens een pauze of zo.

    Door op die manier goed voor mezelf te zorgen, kan ik beter voor anderen zorgen, in mijn rol als loopbaancoach en kantelaar. Dit is wel een blijvend aandachtspunt voor mij als beelddenker en hooggevoelig persoon en het is best uitdagend om die balans goed te bewaken.

    Ik ontmoet als coach vele mensen die met dezelfde dingen worstelen, echter niet naar hun eigen behoeften luisteren en constant hun eigen grenzen overschrijden, omdat ze zich niet begrepen voelen door anderen en dan maar proberen om het gedrag van die anderen te imiteren, om er toch maar bij te horen. Niet zelden met burn-out als resultaat…je zou van minder opbranden.

    Er is nog werk aan de winkel om mensen inzicht te geven in hun eigen breinvoorkeur en om hen respect te leren krijgen voor mensen met een andere breinvoorkeur. Keep up the good work!

Geef een reactie