Ik zie, ik zie wat jij niet ziet …

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet …

Zie je het?

Hoe vaak hoor je mensen niet zeggen: Neen, ik zie het niet.

In dit geval gaat het niet over het “letterlijk” kijken naar tv, een schilderij, … of wat dan ook. Wel over het feit dat je naar iets staat te kijken, een proces probeert te begrijpen, doch je snapt de logica niet.

 

Een voorbeeld:

Een tijdje geleden liepen mijn dochter en ik door de stad. In een stoffenwinkeltje, zagen we tassen van toile cirée met een leuke stoffen voering om zelf te maken. (toile cirée = met plastiek waterdicht gemaakt linnen)

De winkeljuffrouw zei “Dat is niet zo moeilijk om zelf te maken hoor mevrouw, als u stof koopt leveren we er een handleiding bij”.

 

Van stof naar tas:

Maar zelfs met een handleiding, komt er nog heel wat meer bij kijken.

Op een bepaald punt, zegt de instructie: binnenzak en buitenzak in elkaar steken met de goede kanten naar elkaar toe. De oren (de handvaten) speld je vast op 10 cm van de zijnaad.

 

 ‘t Ja, hoe begin je hieraan?

Op welke manier speld je de oren aan de zak vast zodat:

  • ze stevig vastzitten aan beide zakken van de tas
  • ze mooi verwerkt zijn tussen de binnenkant van de tas en de voering
  • je de linten van de oren nergens midden doorstikt

 

Ik ga eerlijk toegeven, hier heb ik even moeten over nadenken. Ik ben het letterlijk gaan uitproberen: alle delen spelden en omkeren om te zien wat er dan gebeurde.

Als beelddenker, zie je het eindproduct, het beeld van de afgewerkte tas, vanaf het begin.
 In theorie wist ik perfect hoe het werkte, binnenste buiten, stikken aan de verkeerde zijde en dan het geheel omkeren. Alleen de plaats van de oren, dat kon ik me niet voorstellen in dit stadium. Ik zag het gewoon niet.

 

Gebeurt dit ook in werk- of leeromgevingen?

Ja zeker. Denk bijvoorbeeld aan het gebruik van een nieuw software programma dat werkt met invulschermen die soms wel, soms niet met elkaar verbonden zijn. De logica tussen oud en nieuw lijkt hetzelfde, maar is dat niet altijd.

Een beelddenker gaat aan de slag vanuit de kennis en ervaring die hij heeft. Hij zal waarschijnlijk voor zichzelf een systeem ontwikkelen om zo goed mogelijk te kunnen werken. Helaas is in vele gevallen deze oplossing wel werkbaar, maar niet efficiënt omdat je de logica van de nieuwe software door gebrek aan proceskennis niet gebruikt.

 

Wat is er hier eigenlijk aan de hand?

Een beelddenker is altijd op zoek naar het overzicht, het volledige plaatje. Eens dit gezien, gaat hij het proces terug in stappen: van het eindpunt naar het begin.

Mis je het verband en de logica tussen de verschillenden stappen, dan je volg de instructies stap na stap zonder te weten waarmee je bezig ben. Je kan dus gemakkelijk zonder iets te merken een stap overslaan.

 

Dit gebeurt dikwijls totaal onbewust !

Bij mezelf merk ik op dat ik weer in dit patroon zit, wanneer ik “domme” fouten maak en stappen in het proces begin te verwisselen.

Snap ik de logica achter de verschillende stappen in een proces, dan treedt een soort automatisatie op. Het gaat vanzelf, blindelings en ik vergeet het nooit meer.
Sterker nog, ik begin dikwijls het proces te vereenvoudigen en efficiënter te maken.

Ik heb gemerkt dat het zeker voor beelddenkers heel belangrijk is om de “logica” achter iets te zien of te snappen, willen ze iets onthouden. Ze combineren dan blijkbaar onbewust een “beeld” met een handeling. Dit “beeld” hoeft geen foto te zijn, het kan gewoon een persoonlijk beeld of inzicht zijn.

 

Een voorbeeld

Toen een van mijn kinderen, aardrijkskundige begrippen op een thematische kaart moest leren, liep het compleet mis.
Isobaren, isothermen, hoogtelijnen, neerslagjaargemiddelden, … Hoe hard ze ook studeerde, de begrippen gingen er niet in.

Tot ik volgend idee kreeg: als je ergens een beeld van hebt, kan je het makkelijker onthouden.

Dus heb ik haar gevraagd om voor elke begrip zelf een persoonlijk symbool te zoeken. Het maakte absoluut niet uit wat het was.
Zodra we haar symbool, de term en de definitie in een overzichtelijke tabel hadden samengebracht, ging studeren vanzelf.

 

Samenvattend:

TIP voor de beelddenker:

Als je het niet meer “ziet”, stop dan even. Neem je tijd om een methode te zoeken om stap voor stap te zien hoe het werkt.
Het eindproduct heb je als beelddenker meestal voor ogen, het beginstadium ook. De stappen ertussen zijn het lastigst.

Als je het eindproduct niet voor ogen hebt, wordt het alleen nog lastiger.

 

TIP voor de omgeving:

Als je als trainer, docent, coach of ouder, iets aan een beelddenker wil aanleren, hou je dit best in je achterhoofd:
Ziet de beelddenker het grotere geheel niet, dan is hij snel afgeleid en de draad kwijt. Je bent dan zijn aandacht kwijt.

Vanuit jouw perspectief, lijkt het misschien alsof die persoon afwezig is, niet wil meewerken, alles constant in twijfel wil trekken.

De ander kant van de medaille is dat de persoon in kwestie op z’n eigen manier probeert om de draad terug op te pikken om je te kunnen volgen.
Soms krijg je een spervuur van in jouw ogen irrelevante vragen. Een poging om de logica in het geheel te vinden.
Dikwijls beseffen ze zelf nog niet wat er gebeurt en daarom zullen ze je ook niet vragen om een overzichtsbeeld te schetsen.

 

Herkenbaar? Ik hoor graag je reactie.

 

Dit artikel is geschreven door Saskia Smet
Bron afbeeldingen: Numentum

1Reactie
  • David
    Geplaatst op 10:26h, 26 juli Beantwoorden

    Heel herkenbaar Saskia, bedankt!

Geef een reactie