Interview met Saskia Smet – magazine In Beeld Dag van de Beelddenker 2017

Interview met Saskia Smet – magazine In Beeld Dag van de Beelddenker 2017

dag van de beelddenker 14-10-2017 interview met Saskia Smet

Interview met Saskia Smet (Magazine In Beeld 2017)

Naar aanleiding van het magazine In Beeld voor de dag van de beelddenker 14 oktober 2017, had In Beeld een gesprek met Saskia Smet.

Het hele interview kan je lezen in het magazine of via deze link.

 

Omdat de ingescande pagina’s soms minder duidelijk zijn, is de integrale tekst van het interview hieronder ook nog eens opgenomen.

 

Hoe ben je in contact gekomen met beelddenken?

Ik ontdekte beelddenken in 2006 door mijn kinderen. Tijdens mijn opleiding bij Ghislaine Bromberger, vroeg ze mij: “Hoelang ga jij nog ontkennen dat je zelf ook een beelddenker bent?” Het koste mij verschillende jaren om ‘beelddenker-zijn’ een plek te geven in mijn leven en werk. In 2006 herkende ik me absoluut niet in de kenmerken van beelddenkers omdat ik me net als vele andere beelddenkers, onbewust heb leren aanpassen.

Als beelddenker leer je al heel jong om jezelf aan te passen aan de rationele manier van denken die overheerst in scholen en bedrijven. Als kind en jongere ontwikkel je deze strategie om niet op te vallen of anders te zijn. Misschien een goede eigenschap op korte termijn. Mijn ervaring van de laatste jaren leert me dat dit een sluipend gevaar is op lange termijn. Een uitdaging waar veel volwassen beelddenkers mee worstelen.

 

Waarom kies je er voor om volwassenen in werksituaties te begeleiden?

Door mijn kennis over beelddenken te koppelen aan mijn werkervaringen in grote bedrijven, weet ik waar je tegenaan loopt. Waar die unieke beelddenkers-kwaliteiten echt van pas kunnen komen. Waar de bijdrage van een beelddenker een echte meerwaarde kan zijn. Maar ook waar de valkuilen en uitdagingen liggen om als medewerker erkend en gewaardeerd te worden.

Het werken met volwassen beelddenkers spreekt mij zo aan, omdat ik er al mijn kwaliteiten, kennis en ervaring in kwijt kan. Het kan heel breed gaan. Tijdens een sessie kunnen we praten over het persoonlijk gedrag, de werk situatie, processen en systemen op het werk, gezonde voeding, bedrijfsmodellen, communicatie, samenwerking enz… om er maar enkele te noemen.

Uit eigen ervaring weet ik dat het van de hak op de tak springen lijkt. Soms heel zakelijk, op andere momenten heel intuïtief en creatief. Op het eind van het traject komt alles samen.

Aan de slag

Ik ga aan de slag met wat er is op dat moment. Hoewel de grote lijnen hetzelfde zijn, is elk traject verschillend. Dat maakt het voor mij ook zo boeiend. Ik ben zelf een sterke beelddenker, het zou me snel vervelen als elk traject hetzelfde zou zijn.

Het feit dat ikzelf net zo’n gevarieerd parcours heb doorlopen, geeft meestal een gevoel van herkenning. Ik stel geen vragen zoals een medewerker van een selectiebureau of personeelsdienst. Bij mij hoef je jezelf niet te verdedigen waarom je die ene opleiding of job hebt gedaan. Waarom je iets niet hebt afgemaakt.

Ik stel vragen vanuit nieuwsgierigheid om jouw verhaal te kunnen begrijpen. Begrijpen om te kunnen meedenken. Om eerlijk en open te kunnen vertellen hoe het bij mij binnenkomt en wat het met me doet. Dat is de eerst stap om te onderzoeken of wat jij wilde vertellen, klopt met wat andere horen en begrijpen. De basis van de meeste misverstanden zit in ons taalgebruik. We veronderstellen te snel dat mensen begrijpen wat we bedoelen.

 

Wat doe jij voor volwassen beelddenkers?

Misschien heel raar, maar de meeste geven aan na een paar sessies om veel rustiger te zijn. Als je zelf rustiger bent, dan straal je dat uit. Iemand die niet weet dat hij of zij beelddenker is, creëert voor zichzelf en zijn omgeving onbewust extra stress!

Daarnaast groeit je (zelf)vertrouwen om echt te laten zien waar je goed in bent. Om de taken en activiteiten die je zelf kan organiseren, ook daadwerkelijk op jouw manier te gaan uitvoeren. Soms betekent dit het proces op zijn kop zetten. Afhankelijk van je werkomgeving, heb je een (stevige) dosis lef nodig om dit te durven doen.

Een beelddenker die vastloopt in een organisatie, voelt de omgeving aan alsof hij in een tunnel zit met vooral negatieve elementen. Elke keuze mogelijkheid of optie ontbreekt. Op zo’n moment merk je dat de stress en frustratie zowel op het werk als privé gigantisch toenemen.

Zodra je zelf opnieuw meer rust ervaart en het vertrouwen in jezelf is gegroeid, krijg je meer ademruimte. Je gaat opnieuw mogelijkheden zien. Op deze manier doorbreek je de negatieve spiraal waarin je terecht gekomen bent.

De 2 belangrijkste elementen die mijn klanten uit een traject meenemen, zijn meer rust en meer vertrouwen in zichzelf.

Rust en vertrouwen zeg je. Dat is toch voor jongeren ook heel belangrijk? Zijn er manieren om dit bij hen al van kleins afgaan te ontwikkelen?

Absoluut! Als er iets is wat ik keer op keer zie dat het verschil maakt, dan is het een sterk zelfbeeld.

Ik merk regelmatig dat beelddenkers zichzelf onderschatten. Zelfs de volwassenen. Met andere woorden, ze geloven minder sterk in hun eigen kennis, kunde en ervaring. Gezien de meesten doorheen hun leven regelmatig met afwijzingen geconfronteerd zijn, is het te begrijpen dat je een lager zelfbeeld ontwikkelt.

Dit is zeker voor ouders van (jonge) beelddenkers een tip en aandachtspunt.
Als je als ouder maar een ding zou kunnen meegeven, zorg dan dat jonge beelddenkers een sterk zelfbeeld ontwikkelen. Geloven in eigen kunnen – ook al werk je dan op een totaal andere manier dan je klasgenoten – is de basis om te kunnen groeien! Je ziet dat zo’n jonge beelddenker groeit en op school sterkere prestaties neerzet.
Gelukkig hebben scholen hier meer aandacht voor. Het effect op iemands zelfbeeld door te kunnen tonen dat ze ook in iets uitblinken, is enorm groot. We onderschatten dit echt!

 

Wat maakt het verschil?

Beseffen waar je goed in bent. Weten welke activiteiten je absoluut niet liggen en dus veel energie zullen kosten. Met andere woorden, welke talenten heb jij gekregen? Dit zijn taken die jij moeiteloos kan. Waarvoor andere jaloers op je zijn.

Helaas beseffen beelddenkers veel te weinig dat er echt wel dingen zijn waar anderen hen om benijden! Wat voor hen simpel en vanzelf gaat, daar hebben anderen de grootste moeite mee!

Denk maar aan ideeën bedenken.
Er zijn mensen die het hier echt heel moeilijk mee hebben. Zij kunnen ideeën dikwijls beter uitwerken, iets waar beelddenkers dan weer de grootste moeite mee hebben.

 

Waarom zijn veel volwassen beelddenkers hun talenten verloren?

Omdat onze scholen en organisaties op dit moment nog steeds vooral de nadruk leggen op vaardigheden die voor de meeste beelddenkers aangeleerd dienen te worden. Het zijn dus geen natuurlijke kwaliteiten maar aangeleerde vaardigheden.

Voor een aangeleerde vaardigheid moet je werken om de basishandelingen onder de knie te krijgen. Hierdoor blijft er weinig tijd en energie over voor het verder ontwikkelen van je talenten.

Denk bijvoorbeeld aan onze gouden Nafi Thiam.
Ze heeft een flinke dosis natuurlijke talenten voor de verschillende disciplines van de 7-kamp. Ze traint hard om zichzelf te verbeteren. De meeste van ons hebben geen talent voor de 7-kamp. Dit wil zeggen: Hoe hard we ook trainen, we zullen hierin nooit succesvol zijn. Het zal ons veel energie kosten om de basis van elke onderdeel onder de knie te krijgen.
Zeg nu zelf. Zou jij blij worden om dag in dag uit te blijven trainen voor iets waar je geen succes of plezier uithaalt?

 

Is er een plek in organisaties voor beelddenkers?

JA! Absoluut. Ze zullen in de toekomst meer dan nodig zijn omdat zij van nature een groot aantal van de talenten van de 21ste eeuw bezitten. Zoals je kan zien in dit overzicht.

 

Waarom zijn de beelddenkerstalenten zo belangrijk in de toekomst?

Onze eeuwige “Waarom?” vraag stelt de dingen in vraag. Waarom doen we al jaren wat we doen?

Een voorbeeld:
In een familie bereiden ze al jaren rosbief volgens het recept van overgrootmoeder. Het is een echte familietraditie om dit te maken.
De kleindochter vertelt het familierecept aan haar vriend. Het gaat als volgt: “Neem een rosbief van 1 kg. Snij aan beide kanten een stukje af, alvorens je de rosbief in de ovenschotel zet. Braad de rosbief in de oven.”
Verwonderd vraagt de vriend: “Waarom moeten er 2 stukken van de rosbief gesneden worden?”; Waarop zijn vriendin en haar moeder hem het antwoord schuldig moeten blijven.

Bij het horen van dit verhaal, moest grootmoeder hartelijk lachen: “Toen ik leerde koken van mijn moeder, was onze braadslede te klein voor een rosbief van 1kg. Daarom leerde ze me om er 2 stukken af te snijden. Op deze manier paste de rosbief er wel in. Ik wist helemaal niet dat jullie dat nog steeds op deze manier doen!” …

Waar tot op vandaag de meeste veranderingen of verbeteringen in de zelfde lijn liggen – zoals een proces verbeteren door kleine aanpassingen te doen aan enkele stappen – staan we nu voor grotere uitdagingen. Je hoort ook vaak de term radicale veranderingen of transformaties.

De kracht van beelddenkers zit in “waarom?”. Het lef hebben om te gaan zoeken hoe het totaal anders en beter zou kunnen.

 

Wat is er zo fijn aan om een beelddenker te zijn?

Oplossingen zien en bedenken, dat gebeurt vanzelf.

Nadeel is wel dat je ze ook overal en altijd ziet. Niet iedereen vindt het fijn als je in al je enthousiasme ongevraagd, gaat meedenken om een proces te veranderen!

Ik heb ondertussen geleerd om vooraf even de vraag te stellen of mijn ideeën en suggesties op prijs gesteld worden. Het bespaart me veel frustratie en ergernis als blijkt dat de ander mijn voorstellen volledig naast zich neerlegt. Door de vraag vooraf te stellen, laat ik de ander ook eerlijk aangeven of het nu het gepaste moment is of niet.

Een over-enthousiaste beelddenker kan je vergelijken met een “ideeën waterval”. Niet iedereen kan hier mee of zit hierop te wachten.
Een “neen, nu niet” is lastig maar bespaart iedereen veel energie!

 

Wat is je mooiste moment toen je met een beelddenker werkte?

Vaak hoor ik na een begeleidingstraject dat ze gaan praten met hun leidinggevende en hun collega’s. Niet vanuit een eisende of dwingende rol om aanpassingen te doen omdat ze beelddenker zijn. Maar heel open het gesprek aangaan:
“Kijk zo functioneer ik. Dit lukt me makkelijk. Hier heb ik echt moeite mee. Ik heb een aantal mogelijkheden bedacht. Zou je mij mee willen kijken om dit anders aan te pakken?”

Regelmatig tonen ze ook hun persoonlijk breinvoorkeur rapport(*). Door dit document te delen met je collega’s, stel je je kwetsbaar op omdat het heel duidelijk is waar je sterke en minder sterke punten zitten. Anderzijds, door hier heel open mee om te gaan, krijg je ook respect en waardering van je collega’s. Het schept een band van vertrouwen.

Als klanten vertellen dat ze na een traject met leidinggevende, collega’s maar ook met familieleden gaan praten zijn, dan weet ik dat ze grote stappen gezet hebben. Dat zijn mijn mooiste momenten. Dan weet ik dat ze letterlijk gegroeid zijn!

(*) Ik gebruik een persoonlijk breinvoorkeuronderzoek (Neethling Brain Instruments – NBI®) in trajecten om mijn klanten inzicht te geven in zichzelf. Het laat zien hoe mensen van nature te werk gaan; hoe ze problemen oplossen en samenwerken.

 

Heb je nog een laatste tip?

Sommige mensen zullen dit heel controversieel vinden. Mijn klanten weten en kennen mijn slogan “Voorbij het label of etiket, liggen je kansen!”.
Mijn ervaring leert echter dat daar de groeimogelijkheden het grootste zijn!

Ik daag iedereen die ik begeleid uit om het label of etiket ‘beelddenker’ los te laten, zodra hun zelfvertrouwen groot en sterk genoeg is. Op dat moment heb je het label als dusdanig niet meer nodig om als persoon verder te kunnen groeien. Er zullen vermoedelijk nog wel een aantal ondersteunen maatregelen van kracht blijven, maar ze vallen binnen de normale systemen op het werk.

Een label kan op het werk aanleiding geven tot een etiket “die speciale van de bureau met extra privileges op het werk”. Collega’s kunnen afgunstig zijn. De druk op de beelddenker kan nog groeien omdat het “anders zijn” wordt uitvergroot.
De kans dat deze persoon in een slachtoffer-rol terecht komt is groter. Kortom, allemaal elementen die de “samenwerking” en een goede verstandhouding tussen collega’s in de weg staan.

Samenwerken zal in de toekomst nog aan belang toenemen. Door alle talenten van de collega’s in een team samen te leggen, kan het team resultaten behalen die iedere medewerker alleen nooit zou kunnen realiseren.
Bovendien kost een goede samenwerking ieder teamlid, veel minder energie en toch zal het bereikte resultaat beter zijn. Het maakt niet uit of dit een bedrijfs-, school-, vrijwilligers- of familieteam is.

Een wereld vol standaarden

We hebben de voorbije jaren te veel aandacht gegeven voor “standaarden en standaardisatie” Iedereen – zowel op school als op het werk – moet dezelfde kwaliteiten ontwikkelen. Hierdoor gaan er enorm veel natuurlijke talenten verloren. De kans dat je gaat werken met wat voor jou aangeleerde vaardigheden zijn, groeit. Dat kost mensen enorm veel. Kijk maar naar alle mensen die langdurig thuis zitten door ziektes veroorzaakt door stress en te hoge werkdruk.

Diversiteit betekent voor mij ook het aanmoedigen en ontwikkelen van ieders individueel talent zodat er extra energie vrijkomt en nieuwe mogelijkheden ontstaan. De verschillen brengen ons samen in plaats van ons nog langer te verdelen.

Het is belangrijk om een gemeenschappelijke taal te ontwikkelen waarmee beelddenkers makkelijker, zonder extra inspanning of de noodzaak om zichzelf aan te passen, kunnen praten met niet-beelddenkers.

Het is mijn missie om bij te dragen aan de persoonlijke ontwikkeling van beelddenkers zodat hun unieke talenten zichtbaar worden. Zodat hun bijdragen aan het resultaat van teams en organisaties, concreet en tastbaar worden. Maar bovenal op een manier die bij hen past. Door beelddenkers te laten zijn wie ze zijn, zonder label!

 

Wat is mijn motto?

De quote van Edison “Ik heb al 10.000 manieren gevonden hoe het niet werkt!”.

We geven in een maatschappij waar een taboe ligt op fouten maken. Terwijl de favoriete leerstijl van beelddenkers net “leren door ervaring” is. Daar horen experimenteren, uittesten en falen bij.
Dit wil niet zeggen dat je telkens opnieuw dezelfde fouten gaat maken.

In creativiteitskringen spreken sommigen van een “rakeling”. Je test is goed maar nog net niet goed genoeg om succesvol te zijn. Je gaat dan onderzoeken waar iets fout is gelopen. Je kijkt wat je zou kunnen veranderen of verbeteren. En je begint opnieuw. Je volgende “experiment” is een verbeterde versie van het vorige. Op deze maner leer je telkens bij en lukt het je wel!

 

Wie is je voorbeeld om jezelf en je bedrijf Numentum te blijven ontwikkelen?

Arnoud Raskin van de Mobile Schools en StreetwiZe inspireert mij enorm.

Om telkens opnieuw te blijven zoeken naar mogelijkheden en oplossingen zonder je kernwaarden te verloochenen. Elke keer weer de grens opzoeken en verleggen zonder toegevingen te doen aan je eigen missie. Dat is de reden ik hem enorm bewonder.

 

 

 

Saskia Smet is de bezieler en oprichter van Numentum.

Bron afbeeldingen: Numentum & Pixabay

Opmerking:

Andere benamingen om beelddenkers te benoemen zijn onder andere: multi-getalenteerde bruggenbouwer, visueel-ruimtelijke denker, multi-potentialist, multi-talented, creatieve generalist, talent verbinder, getalenteerde connector, neo-generalist, renaissance man of vrouw, jack of all trades.

 

 

2 Reactie's
  • marjolein van der kruijf
    Geplaatst op 12:41h, 08 november Beantwoorden

    super! Zo practisch, Wijs en helder, Dit gaat veel verder dan ADHD. Het gaat ook van de zelfde principes uit als Biodanza . Alleen wordt het hier niet gedanst maar heel helder uitgelegd.

Geef een reactie