Persoonlijke maatstaven: volharden of aanpassen?

Persoonlijke maatstaven: volharden of aanpassen?

Persoonlijke maatstaven: volharden of aanpassen.

Deze quote over persoonlijke maatstaven vond ik een paar dagen geleden in mijn inbox. Het geeft mij flink wat stof om over na te denken:

 

“Ik volg liever mijn eigen maatstaven
dan dat ik de wereld tevreden probeer te stellen.”

 

 

Wie kan nog zijn eigen ritme volgen?

Van jongs af aan worden we geleerd om te voldoen aan allerlei systemen en regels te volgen: thuis, op school, in de jeugdbeweging, in sportclubs, op het werk, …

Zonder dat we er erg in hebben, passen we ons aan het keurslijf aan.
Hoe strak dit keurslijf zit of aanvoelt, hangt af van de omstandigheden waarin we opgroeien, leven of werken.
Als kind heb je dit zeker niet in de hand. De conditioneringen om zo goed mogelijk aan de regels te voldoen, worden dan wel onbewust gelegd.

 

Hoe kan je groeien als je altijd je eigen maatstaven blijft hanteren?

Je komt naar mijn gevoel in dit geval weinig uit je comfortzone. Je wordt niet uitgedaagd, tenzij je zelf de uitdaging op zoekt.
De meeste mensen houden van nature van routine, wat vertrouwd en gekend is. Daar is natuurlijk niets mis mee, het brengt je echter niets nieuws.

Anderzijds, geeft dit wel de mogelijkheid om te groeien op je eigen tempo.
Ik vermoed ook dat je spontaan aan de slag gaat met die dingen die je graag doet. Jouw persoonlijke talenten gaat ontwikkelen omdat je de dingen waar je niet goed in bent en die je niet graag doet, niet gaat oppakken.

 

Paradox?

Het lijkt wel een paradox van niet te verbinden tegenstellingen !

Wat als je het beste van beide werelden gaat combineren?

Ruimte creëren voor je eigen ritme en maatstaven zodat jouw eigenheid bewaart blijft.
Anderzijds, uitdaging en feedback om uit je comfortzone te komen. Om je als mens te laten groeien vanuit jouw passie en talenten in verbinding met je omgeving.

Wat ik nu ervaar is dat de meesten onder ons, zich (onbewust) leren aanpassen. Het vraagt veel energie om je aan te passen aan regels en systemen waarbinnen je eigen talenten niet meer aan bod komen.
Je stopt met de ontwikkeling van je eigen talenten door gebrek aan tijd. Op lange termijn verlies je alle contact met je talenten omdat je mee gesleept wordt in de sleur van alle dag.

 

Hoe werkt dit dan voor beelddenkers?

Voor beelddenkers, mensen die visueel-ruimtelijk denken, is het aanpassen aan systemen en processen zeer lastig.
Systemen en processen zijn lineaire vaste structuren, meestal in verschillende stappen die je stap voor stap dient te volgen.
Beelddenkers kijken van nature eerst naar het volledige plaatje, holistisch of systemisch beeld. De individuele stappen in een proces of systeem, bekijken ze pas als ze het overzicht hebben.

Met andere woorden: Stel dat je van een beelddenker verwacht dat hij zich volledig aanpast aan de maatstaven van de wereld om hem heen. Wees je dan bewust dat dit enorm veel energie van deze persoon gaat vragen om “anders te denken“.
Je mag er zeker van zijn dat deze aanpassingen zo extreem veel kracht en energie gaan kosten dat de eigen talenten niet verder ontwikkeld gaan worden.
Aanpassen kan altijd. Alleen zal je in deze materie nooit een hoogvlieger worden. Je zal er nooit een olympische medaille in behalen. Je zal dus nooit de erkenning krijgen die je verdient in deze discipline !

 

Hoe ervaar jij deze paradox?

Welke maatstaven hanteer jij?
Hoe zit het met de ontwikkeling van jouw talenten?
Durf jij anders te kijken?
Met welk element uit bovenstaande quote, worstel jij?

 

 

Wil je meer weten?

Geprikkeld door dit artikel? En kan je hulp gebruiken om jouw toegevoegde waarde zichtbaar te maken?

 

 

Dit artikel is geschreven door Saskia Smet

Afbeeldingen: Numentum

4 Reactie's
  • Hilde Van den Broeck
    Geplaatst op 17:33h, 20 januari Beantwoorden

    Eigen maatstaven hanteren, en eigen ritme volgen is volgens mij ook te combineren met voortdurend in beweging zijn en telkens vernieuwen. Het hangt er maar vanaf wat je maatstaven zijn. Ik heb een hekel aan lineaire en vaste structuren, voor mij zijn de creatieve processen zelf belangrijk, niet de regels erachter. Processen betekent echter wel voortdurend in beweging bent.
    Ik weet niet hoe het komt, maar ik volg mijn eigen maatstaven, heb geen problemen met veranderingen of aanpassingen, “de wereld” kan je immers toch niet tevreden stellen, want dan zou je je moeten aanpassen aan de x-miljard andere maatstaven die al die verschillende mensen hanteren. Ik heb natuurlijk wel het geluk dat ik als zelfstandige werk en dat er niemand is die mij regels wil opdringen.
    Ik herken me in het verhaal van Grietje en ik bewonder haar dat ze ‘binnen de regels’ kan werken. Dat is nauwelijks aan mij besteedt, behalve dan de wetgeving en de procedures om een scheiding goed af te handelen, dat zijn regels waar ik me aan houd, maar daar heb ik ook helemaal geen probleem mee.

  • Grietje Hannus
    Geplaatst op 14:51h, 09 mei Beantwoorden

    Ik werk in de zorg, in de kwaliteit. Doorgaans tref ik collegas waarvoor beschrijven, processen en procedures alles bepalend is. Zaken die mij enige aversie opleveren. Mijn maatstaf is de drive van de individuele medewerker: tevreden voelen over je werkdag, door het goede te doen. De drive is mijn uitgangspunt voor verbetering, met haalbare en merkbare doelen. Het behalen ervan werkt als beloning op vertoond gedrag redeneer ik. Deze werkwijze voorkomt het doordraven van kwaliteit, wat je op allerlei gebieden ziet gebeuren.
    Ik merk dat mijn persoonlijke maatstaf me veel energie kost, omdat ik het alles uitgebreid vastleggen steeds ter discussie stel. Kwaliteit liever in hart en hoofd plant dan in het handboek. En als dat wel nodig is: zo concreet en kort mogelijk. Aanpassen kost me mn enthousiastme, en motivatie. Steeds tegen de stroom in heeft eerder al mn energie gekost. Het is niet echt een keuze, ik ga vanzelf weer voor mn maatstaf, tegen adviezen in, dat het me energie kost. Dat klopt, maar aanpassen voelt als mezelf verlochenen. Lastig om balans hierin te vinden….

Geef een reactie